روایت محمّدرضا حسنی سعدی

سربازان اردوگاه خود را جمع وجور کردند.

نذیر، مسئول داخلی اردوگاه، وسط چهار راه ایستاد. صدای باز شدن درهای ورودی اردوگاه، و به صف شدن سربازان دژبانی، خبر از ورود فرد مهمی داشت. اسرا، از وقت بیرون باش، کمال استفاده را می‏کردند. دقیقه به دقیقه‏ی هفت ساعت آزاد باش ،در محوطه‏ی اردوگاه مورد توجه و در برنامه‏ریزی لحاظ شده بود. از همه مهم‏تر، به علت محدودیت محیط و لزوم حفظ توان جسمی، انجام هر فعالیتی مورد استقبال بود و دوستان‏مان، یکی به همراه همشهری، و دیگری با هم آسایشگاهی خود، قدم می‏زدند. گفته می‏شد که هر انسانی باید هفته‏ای 15کیلومتر پیاده روی کند.