هر كس جعفر بن محمّدعلیهما السلام را به كار و كوشش متصف ساخته این‏ویژگى را با صفت زهد و طاعت وى مقرون كرده است. اینك برخى ازسخنانى را كه در این باره از شخصیتهاى مختلف نقل شده است، بیان‏مى‏كنیم:

مالک، پیشواى مذهب مالكى مى‏گوید: "جعفر از یكى از این سه‏ خصلت خارج نبود: یا نماز مى‏خواند یا روزه مى‏داشت و یا قرآن تلاوت‏مى‏كرد".(1)

و نیز گفته است:

"هیچ چشم و هیچ گوشى ندید و نشنید و بر قلبى خطور نكرد كه ‏انسانى از نظر علم و عبادت و پرهیزكارى برتر از جعفر بن محمّدالصادق‏(علیه السلام) باشد".(2)

ابو الفتح اربلى وزیر گوید:

"جعفر بن محمّد، نفس شریف خود را وقف عبادت كرده و آن را بر طاعت و زهد واداشته بود و خود را به دعا و تهجد و نماز و تعبد مشغول ‏ساخته بود".

1- سعید بن بیان گوید: روزى مفضل بن عمر به من و خواهرم برخورد كرد و ما در باره میراثى مشغول گفتگو و مشاجره بودیم. مفضل ساعتى ‏نزد ما درنگ كرد و آنگاه گفت: بیایید به خانه. ما به خانه او رفتیم و او با پرداخت 400 درهم میان ما سازش برقرار كرد. وى این مبلغ را از نزد خود پرداخت و آنگاه كه از هر یك از ما در مورد طرف مقابلش وثیقه ‏گرفت گفت: بدانید كه این مبلغ از مال من نبود بلكه ابوعبدالله الصادق ‏مرا فرمود كههرگاه دو تن از یاران ما با یكدیگر به نزاع پرداختند میان‏ آنان سازش برقرار كنم و از مال او فدیه دهم. این مبلغ از مال ابو عبدالله ‏بود.

غروب غریبت، در لابه‏لای دقیقه‏های خاکی بقیع قد می‏کشد. مدینه، با التهاب به مدار پرواز کبوتران دست می‏برد تا مردم، آیه‏های زخمی نشناختنت را به دوش بکشند و عذر نیاورند.

زمین، آبستن اشک می‏شود. خورشید، قد خم می‏کند و دست‏های ملتمس عرشیان، همگام با فرشیان، شعر بی‏قراری را در آغوش می‏کشند.